Заказ
бiлетаў:

  • +375 (176) 55-55-55 — гарадскi
  • +375 (29) 175-27-84 — вэлком
  • +375 (29) 853-27-84 — мтс
kvitki.by

7360

iнфармацыя
i заказ бiлетаў

Навiны

Наталля Гайда: “Аперэта – маё жыццё”

    Пра яе так многа напісана, што цяжка не паўтарыць усе эпітэты, якімі амаль за шэсцьдзясят гадоў творчай дзейнасці надзялілінародную артыстку захопленыя прыхільнікі яе таленту, калегі, крытыкі. Уладальніца вышэйшай узнагароды “Крыштальная Паўлінка” Саюза тэатральных гледачоў, зорка аперэты, багіня сцэны, сімвал беларускай музычнай камедыі, прымадонна Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра.

   Аматарам аперэты добра вядома імя Наталлі Гайда. Хто аднойчы пабываў на спектаклі з удзелам артысткі, аказваецца назаўсёды зачараваным яе акцёрскім майстэрствам, прыгожым звонкім голасам, жаночай абаяльнасцю і грацыёзнасцю. Лёгкае лірыка-каларатурнае сапрана як нельга лепш падыходзіць для аперэты, якой Наталля прысвяціла сваё жыццё. Жыццё, прасякнутае дзівоснай і захапляльнай музыкай.

   Больш за трыццаць пяць гадоў яна прысвяціла сцэне Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра, і ўсе гэтыя гады Гайда захапляе гледачоў сваім цудоўным голасам, непаўторным абаяннем і артыстызмам.

   Ужо з першых крокаў на сцэне Наталлю Віктараўну палюбілі ўсе: ад рэжысёраў да гледачоў. Яна зачароўвала не толькі голасам, але і позіркам, постаццю і характэрнай толькі для яе манерай перажываць на сцэне маленькае жыццё вялікай гераіні. Усе кампліменты падсілкоўваюцца сімпатыяй і любоўю да гэтай дзіўнай жанчыны і актрысы, у якой самым цудоўным чынам злучыліся прыродныя таленты: спяваць, танцаваць і пры гэтым перадаваць глыбокія пачуцці.

 

    Музыка з дзяцінства

   Дзяцінства будучай зоркі аперэты прайшло ў Свярдлоўску і ў Сяміпалацінску. Яе маці вучылася ва Уральскай кансерваторыі і валодала прыгожым сапрана, але вучобу перапыніла вайна. Падчас вайны жанчына ўладкавалася на працу ў філармонію салісткай. У доме заўсёды гучала музыка, пераважна класічная, таму Наталля Гайда з маленства ведала некаторыя арыі з опер. А з радыёпрыёмніка гучала як класіка, так і эстрадная песня. Дзяўчына спявала і ў дзяцячым садзе, у школе, наведвала балетную студыю і драмгурток. Але, кім быць, янадоўга не ведала, бо нікуды асабліва не цягнула. Толькі недзе ў дзясятым класе, калі педагог, якая выкладала ў Палацы піянераў, сказала: “Наташа, вам трэба сур’ёзна займацца спевамі”, яна вырашыла, што будзе паступаць у музычны інстытут. І калі паступаць, то абавязкова ў Маскву. Але ў расійскай сталіцы ёй не пашанцавала. Два гады Наталля ездзіла ў Маскву і вярталася ні з чым, хіба што з набытым жыццёвым вопытам. У першы год нават дакументы не прынялі – не было васямнаццаці гадоў. На другі год, і зноў не прынялі – не хапіла балаў.

 

    З юрыспрудэнцыі ў мастацтва

   Сваю прафесійную кар’еру Наталля Гайда пачала ў сферы далёкай ад мастацтва. Будучая багіня сцэны планавала звязаць сваё жыццё з юрыспрудэнцыяй і паступіла ў Свярдлоўскі юрыдычны інстытут па спецыяльнасці “Правазнаўства”.

   Але цяга да мастацтва перамагла. Не кідаючы юрыдычнага, Наталля паступіла на вячэрняе аддзяленне Уральскай кансерваторыі. Яна вучылася і нават паралельна нейкі час працавала юрысконсультам. А ўжо на чацвёртым курсе кансерваторыі пачала працаваць у Свярдлоўскім оперным тэатры. Гэта была вялікая школа: за чатыры з паловай гады яна выканала 15 партый, з якіх толькі дзве былі другарадныя, астатнія – вядучыя.

 

    Новая зорка аперэты

   Пра перспектыўную маладую салістку са Свярдлоўскай оперы пачалі пісаць газеты. Бацькі вельмі радаваліся, калі ў 1966 годзе пасля гастроляў Свярдлоўскай оперы ў Маскве пра Наталлю ўпершыню напісалі вялікі артыкул у “Культуры”.

   Але галоўны поспех Наталлю Віктараўну чакаў у Мінску, дзе яна з 1970 года стала працаваць у толькі што створаным тэатры музычнай камедыі. Менавіта ў гэтым храме мастацтва поўнасцю раскрылася і рэалізавалася прырода яе сінтэтычнага даравання. Свой першы тэатральны сезон Беларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатр адкрыў 17 студзеня 1971 года. Поспех быў аглушальны, у Мінску запалілася новая зорка аперэты – Наталля Гайда.

   Яна заваявала любоў гледачоў сваім талентам і адточаным майстэрствам. Больш за пяцьдзясят гадоў сваёй творчай працы народная артыстка Беларусі стварыла цэлую галерэю яркіх, каларытных, запамінальных вобразаў. Гэта ролі самага рознага характару – лірычныя, камедыйныя, драматычныя. Цікава, што актрыса нідзе не паўтараецца, не дубліруе ў новай партыі свае ранейшыя прыёмы.Янапазбягае штампаў,  напаўняе вобразы адметнымі, цікавымі рысамі, робіць іх жывымі. Яе гераіні – поўныя жаночай чароўнасці, чулага, пяшчотнага сэрца, з пачуццём уласнай годнасці, гатовыя да самаахвярнасці.

 

    Вялікая драматычная актрыса

   Наталлі з нараджэння дадзены ўніверсальныя артыстычныя здольнасці: яна не толькі спявачка, але і шматгранная актрысы.

  Талент драматычнай актрысы зорка аперэты раскрыла і на іншых тэатральных пляцоўках. Напрыклад, з 2003 года яна выконвае адну з двух галоўных роляў у спектаклі “Я не пакіну цябе” Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы, у 2007-2010 гг. выконваларолю Каці ў спектаклі “Валянцінаў дзень” на сцэне Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Максіма Горкага. Таксама Наталля Гайда задзейнічана ў антрэпрызнай пастаноўцы “Найстаражытная прафесія” (2009 год). Любую творчую прапанову янаразглядае як падарунак лёсу, датычыцца гэта драмы, музычнага тэатра ці канцэртнай дзейнасці.

 

   Сільва, Пенелопа, Баядэра, Раксана, Джулія, Паўлінка…

   Ёсць ролі, якія можна іграць шмат гадоў, і яны не надакучаюць. А ўсё таму, што ўбіраюць у сябе ўвесь сусвет чалавечых перажыванняў – ад радасці да глыбокай пакуты. Гэта дае акцёру магчымасць найбольш поўна сябе выказаць. Сярод мноства характарных жаночых вобразаў, для Наталлі адной з самых значных з’яўляецца роля Сільвы з аднайменнай аперэты. Гэты характар мае моцны сацыяльны аспект, актуальны і дагэтуль. Спадабалася артыстцы прымяраць вобраз Пенелопы ў аднайменнай аперэце Журбіна. Захапляла яе здольнасць да самаахвяравання.

   Не менш значныя вобразы створаны артысткай і ў музычных спектаклях беларускіх кампазітараў: мужная падпольшчыца Ірына (“Пяе Жаваранак”), абаяльная Раксана (“Сірано”), таленавітая, але нешчаслівая ў асабістым жыцці Джулія (“Джулія”), бойкая, гарэзлівая Паўлінка ў аднайменнай аперэце, пра якую трэба гаварыць асобна.

   “Паўлінка” – сапраўдная з’ява ў тэатральным і музычным мастацтве. Дзякуючы выдатнай музыцы Юрыя Семянякі, таленавітаму лібрэта Алеся Бачылы і бліскучай рэжысуры Сямёна Штэйна адбылося, як адзінадушна адзначалі крытыкі, новае нараджэнне Паўлінкі. Наталлю гэта роля прываблівала сваім лірызмам, душэўнай чысцінёй, сардэчнасцю і разам з тым – цвёрдасцю характару, жывым, практычным розумам.

   На творчым шляху артыстка сустракала  нямала таленавітых рэжысёраў.  І ў кожнага быў свой почырк, свая манера працы з акцёрамі.

   – Тэатр, аперэта, – прызнаецца актрыса, – маё жыццё. І пакуль я адчуваю сябе ў форме, буду выходзіць на сцэну.

   Сёння ў беларускай каралевы аперэты ў асноўным характарныя ролі: Цыцылія, маці Эдвіна ў новай пастаноўцы “Сільвы”, Сямёнаўна ў “Бабіным бунце”, міс Пецінктон у музычнай камедыі “Мая жонка – ілгуння”, цётка Джахан у спектаклі “Аршын мал алан”, эксцэнтрычная Бабуля ў дзіцячым мюзікле “Чырвоная Шапачка” і іншыя.

 

    Каханне ўзвышае

   Свайго мужа Юрыя Бастрыкава артыстка сустрэла падчас вучобы ва Уральскай кансерваторыі. Спачатку ў оперны тэатр узялі Наталлю, затым Юрыя. Яны пажаніліся, праз год атрымалі кватэру і пачаліся бытавыя будні. Муж ніколі не нагружаў яе кулінарнымі абавязкамі, нават тады, калі сам стаў народным артыстам Беларусі і вядучым спеваком опернага тэатра.

   У Мінск сям’я перабралася дзякуючы Юрыю. У 1969 годзе ён выйграў конкурс, які праводзіў Вялікі дзяржаўны акадэмічны тэатр оперы і балета БССР.

   Яны пражылі ў каханні і згодзе ўсё іх сумеснае жыццё. І гэта нягледзячы на ​​тое, што абодва былі вядучымі артыстамі двух розных тэатраў, у іх былі розныя графікі рэпетыцый, спектакляў і гастроляў.

На жаль, 8 кастрычніка 2011 года народны артыст Беларусі, выдатны оперны спявак Юрый Георгіевіч Бастрыкаў пайшоў з жыцця.

 

   “Наталля Гайда запрашае”

   Так называўся фестываль, які праходзіў у Беларускім дзяржаўным акадэмічным музычным тэатры з 2012-га чатыры гады запар.

  Творчы праект збіраў вялікую колькасць выканаўцаў, майстроў аперэты не толькі з Беларусі, але і з іншых краін. Аднойчы на запрашэнне Наталлі Віктараўны   адгукнуліся майстры з 11 музычных калектываў Расіі.

 

    Даведка

Наталля Віктараўна Гайда – беларуская спявачка, актрыса аперэты, народная артыстка БССР (1980).

1 мая 1939 г. – дата нараджэння (Свярдлоўск, цяпер Екацерынбург, Расія).

1965 г. – салістка Свярдлоўскага тэатра оперы і балета.

1966 г. – выпускніца Уральскай кансерваторыі.

1970 г. – салістка Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра.

1980 г. – атрымала званне народнай артысткі БССР.

  1986г. – узнагароджана ордэнам “Знак пашаны”за высокае выканальніцкае майстэрства і значны ўклад у развіццё беларускага музычнага мастацтва.

1992 г. –уладальніца "Крыштальнай Паўлінкі", вышэйшай узнагароды Саюза тэатральных дзеячаў Рэспублікі Беларусь.

1992 г. – лаўрэат прэміі імя Л. П. Александроўскай.

1998 г. – стала Чалавекам года па прызнанні Сусветнага біяграфічнага цэнтра (Кембрыдж).

1999 г. – узнагароджана медалём Францыска Скарыны за вялікі асабісты ўклад у развіццё музычнага і тэатральнага мастацтва, актыўную грамадскую дзейнасць.

2011 – узнагароджана ордэнам Францыска Скарыны.

2012 г. – прысвоена званне “Жанчына-легенда” у рэспубліканскім конкурсе “Жанчына года – 2011”.

2014 г. – атрымала спецыяльны прыз “За ўклад у развіццё тэатральнага мастацтва” падчас правядзення ІІІ рэспубліканскага конкурсу “Нацыянальная тэатральная прэмія”.

Творчая скарбонка артысткі налічвае больш за 50 вядучых партый у аперэтах, музычных камедыях і мюзіклах.

З 2012 года Беларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатрправодзіць у Мінску фестывалі аперэты “Наталля Гайда запрашае”.

 

    Інфармацыйны аддзел Палаца культуры

Вярнуцца да спiса навiн